EUVIMEDEUVIMED entdecken
Crossref

Klasik Türk Edebiyatında Müşâare Örnekleri II: Zâtî’nin Müşâareleri

Emrah Gülüm

SÖYLEM Filoloji Dergisi · 26.03.2026 · 11 (1) · 311-331

DOI: 10.29110/soylemdergi.1854958 ↗

Kurz gefasst

Fachartikel in der Zeitschrift SÖYLEM Filoloji Dergisi, online erschienen am 26.03.2026. Verfasst von Emrah Gülüm. Die Arbeit nennt 26 Literaturangaben.

AbstractBibliografische AngabenZitierenVerwandte Studien

Abstract (Originalsprache)

Klasik Türk Şiiri, gelişimini büyük oranda nazirelere borçludur. Tarihî ve edebî kaynaklara bakıldığında nazirecilik geleneğinin Divan şairleri için adeta bir okul işlevi gördüğünü anlıyoruz. Şairler, zemin şiiri geçme ve zemin şiirin şairine üstünlük kurma arzusu veya cevap verme gerekliliği, başka bir şaire meydan okuma isteği, sevdiği şairlere dostluk gösterme, sevmediği şairlere sataşma gibi muhtelif sebeplerle nazireler yazmış ve nazirecilik geleneğinin temellerini atmışlardır.Nazire geleneğinin en önemli ancak en göz ardı edilmiş alt başlıklarından biri olan müşâare, kısaca “karşılıklı şiir söylemek veya okumak, şiirleşmek” olarak tanımlanabilir. Müşâareler, tıpkı aşık atışmalarında olduğu gibi bazen saygı duyulan, sevilen kişiler arasındaki dostluğu pekiştirmek ve bu dostluğu herkese ilan etmek için yapılabildiği gibi; bazen de gerçek anlamda mücadele içine giren şairler arasındaki çekememezlik, haset, düşmanlık ve hatta nefret gibi duyguların neticesinde de ortaya çıkabilmektedir.Divan Edebiyatının önemli şairlerinden biri olan Zâtî, Beyazıt meydanında açtığı dükkanının özellikle genç şairler için bir buluşma noktası haline gelmesi sebebiyle bir hoca kimliğine bürünmüş ve birçok şairi tedrisatından geçirmiştir. Bu düzenli iletişim kanalı sebebiyle de bazı genç şairlerle şiirler paylaşılmış, karşılıklı nazireler yazılmış ve müşâareleşilmiştir. Zâtî’nin “müşâareleştiği” şairler arasında Bâkî, Hayâlî Bey, Taşlıcalı Yahyâ, Mesîhî, Andelîbî, Keşfî, Ferîdî, Revânî, Selîsî ve Kara Fazlî yer almaktadır. Zâtî’nin bu şairlerden bazıları ile dostane, bazıları ile hasmane, bazıları ile de latife yollu müşâareleştiği görülmektedir. İşte bu çalışmada, Zâtî’nin yukarıda bahsi geçen müşâareleri ayrıntılı bir şekilde incelenecektir.

Zitieren

APA

Gülüm, E. (2026). Klasik Türk Edebiyatında Müşâare Örnekleri II: Zâtî’nin Müşâareleri. SÖYLEM Filoloji Dergisi, 11(1), 311-331. https://doi.org/10.29110/soylemdergi.1854958

Vancouver

Gülüm E. Klasik Türk Edebiyatında Müşâare Örnekleri II: Zâtî’nin Müşâareleri. SÖYLEM Filoloji Dergisi. 2026;11(1):311-331. doi:10.29110/soylemdergi.1854958

BibTeX
@article{Glm2026,
  author = {Gülüm, Emrah},
  title = {Klasik Türk Edebiyatında Müşâare Örnekleri II: Zâtî’nin Müşâareleri},
  journal = {SÖYLEM Filoloji Dergisi},
  year = {2026},
  volume = {11},
  number = {1},
  pages = {311--331},
  doi = {10.29110/soylemdergi.1854958}
}
Kostenlos starten →