Jan Jarmusiewicz i pewna zagadkowa progresja zwana „diabelskim młynem”. Przyczynek do badań nad związkami teorii muzyki i praktyki kompozytorskiej w pierwszej połowie XIX wieku
Muzyka · 2026-03-31 · 71 (1) · 177-187
DOI: 10.36744/m.4831 ↗At a glance
Journal article in Muzyka, published online on 2026-03-31. Written by Waldemar Cieślok. 21 references. The full text is freely available (open access, CC BY 4.0).
Abstract (original language)
W I poł. XIX w. nastąpiły zmiany w europejskiej kulturze muzycznej, których centrum stanowił Wiedeń – miasto śmierci Beethovena i Schuberta. Polska wniosła znaczący wkład w to środowisko dzięki pracy Nowy system muzyczny Jana Jarmusiewicza (Wiedeń, 1843). Opierając się na osiągnięciach Rameau i wyprzedzając Riemanna, Jarmusiewicz sformułował wczesną koncepcję funkcji harmonicznej. Jego „łańcuch kwadratów i tangentakordów” przypomina język harmoniczny Schuberta, zapowiadając romantyczną chromatyczność wykraczającą poza klasyczną tonalność.
Cite
APA
Cieślok, W. (2026). Jan Jarmusiewicz i pewna zagadkowa progresja zwana „diabelskim młynem”. Przyczynek do badań nad związkami teorii muzyki i praktyki kompozytorskiej w pierwszej połowie XIX wieku. Muzyka, 71(1), 177-187. https://doi.org/10.36744/m.4831
Vancouver
Cieślok W. Jan Jarmusiewicz i pewna zagadkowa progresja zwana „diabelskim młynem”. Przyczynek do badań nad związkami teorii muzyki i praktyki kompozytorskiej w pierwszej połowie XIX wieku. Muzyka. 2026;71(1):177-187. doi:10.36744/m.4831
BibTeX
@article{Cielok2026,
author = {Cieślok, Waldemar},
title = {Jan Jarmusiewicz i pewna zagadkowa progresja zwana „diabelskim młynem”. Przyczynek do badań nad związkami teorii muzyki i praktyki kompozytorskiej w pierwszej połowie XIX wieku},
journal = {Muzyka},
year = {2026},
volume = {71},
number = {1},
pages = {177--187},
doi = {10.36744/m.4831}
}
EUVIMED