Jan Jarmusiewicz i pewna zagadkowa progresja zwana „diabelskim młynem”. Przyczynek do badań nad związkami teorii muzyki i praktyki kompozytorskiej w pierwszej połowie XIX wieku
Muzyka · 31.03.2026 · 71 (1) · 177-187
DOI: 10.36744/m.4831 ↗Kurz gefasst
Fachartikel in der Zeitschrift Muzyka, online erschienen am 31.03.2026. Verfasst von Waldemar Cieślok. Die Arbeit nennt 21 Literaturangaben. Der Volltext ist frei zugänglich (Open Access, CC BY 4.0).
Abstract (Originalsprache)
W I poł. XIX w. nastąpiły zmiany w europejskiej kulturze muzycznej, których centrum stanowił Wiedeń – miasto śmierci Beethovena i Schuberta. Polska wniosła znaczący wkład w to środowisko dzięki pracy Nowy system muzyczny Jana Jarmusiewicza (Wiedeń, 1843). Opierając się na osiągnięciach Rameau i wyprzedzając Riemanna, Jarmusiewicz sformułował wczesną koncepcję funkcji harmonicznej. Jego „łańcuch kwadratów i tangentakordów” przypomina język harmoniczny Schuberta, zapowiadając romantyczną chromatyczność wykraczającą poza klasyczną tonalność.
Zitieren
APA
Cieślok, W. (2026). Jan Jarmusiewicz i pewna zagadkowa progresja zwana „diabelskim młynem”. Przyczynek do badań nad związkami teorii muzyki i praktyki kompozytorskiej w pierwszej połowie XIX wieku. Muzyka, 71(1), 177-187. https://doi.org/10.36744/m.4831
Vancouver
Cieślok W. Jan Jarmusiewicz i pewna zagadkowa progresja zwana „diabelskim młynem”. Przyczynek do badań nad związkami teorii muzyki i praktyki kompozytorskiej w pierwszej połowie XIX wieku. Muzyka. 2026;71(1):177-187. doi:10.36744/m.4831
BibTeX
@article{Cielok2026,
author = {Cieślok, Waldemar},
title = {Jan Jarmusiewicz i pewna zagadkowa progresja zwana „diabelskim młynem”. Przyczynek do badań nad związkami teorii muzyki i praktyki kompozytorskiej w pierwszej połowie XIX wieku},
journal = {Muzyka},
year = {2026},
volume = {71},
number = {1},
pages = {177--187},
doi = {10.36744/m.4831}
}
EUVIMED