Pozycja zadośćuczynienia za grzechy w sprawowaniu sakramentu pokuty i pojednania
Prawo Kanoniczne · 25.06.2026 · 69 (2) · 5-29
DOI: 10.21697/pk.2026.69.2.01 ↗Kurz gefasst
Fachartikel in der Zeitschrift Prawo Kanoniczne, online erschienen am 25.06.2026. Verfasst von Zbigniew Janczewski. Die Arbeit nennt 38 Literaturangaben. Der Volltext ist frei zugänglich (Open Access, CC BY-ND 4.0).
Abstract (Originalsprache)
Tło i uzasadnienie podjętego tematu: Miejsce i pozycja zadośćuczynienia w sprawowaniu sakramentu pokuty w historii Kościoła ulegały zmianom. Zmieniały się formy zadośćuczynienia za grzechy i ich intensywność. Zmianom uległa także pozycja tego istotnego warunku odpuszczenia grzechów w strukturze sakramentu. Artykuł stanowi próbę odpowiedzi na pytania, jakie konkretnie zmiany nastąpiły w ciągu XX wieków, oraz czy nie należałoby przywrócić, przynajmniej po części, zadośćuczynieniu należnego mu miejsca wśród pozostałych aktów penitenta. Główny cel badań: Celem badań jest prześledzenie zmian zachodzących w kwestii zadośćuczynienia za grzechy oraz analiza tekstów prawnych dotyczących omawianej materii pod kątem różnic w podchodzeniu do pokuty za grzechy w różnych epokach historii Kościoła. Zastosowane metody: dogmatyczno-prawna, historyczno-prawna, teologiczna Kluczowe wyniki: Pokuta za grzechy jako akt penitenta przeszła od początków Kościoła poważne modyfikacje. Zmienił się sposób jej wykonywania od publicznego po prywatny, sekretny. Same czyny pokutne, dawniej długotrwałe i uciążliwe, stały się zazwyczaj symbolicznymi. Zmieniło się też miejsce zadośćuczynienia w strukturze sakramentu, z centralnego zostało przesunięte na ostatnie, niejednokrotnie odbywane dopiero po jakimś czasie po spowiedzi, a nawet po przyjęciu Komunii św. Najważniejsze wnioski: Po zmianie pozycji zadośćuczynienia za grzechy w strukturze omawianego sakramentu, stał się on już nie tyle sakramentem pokuty, ile sakramentem spowiedzi i pojednania, wyznawania i odpuszczania grzechów. W XXI wieku, kiedy poważnie zmniejsza się poczucie grzechu u niektórych wiernych, marginalizacja aktów zadośćuczynienia może prowadzić do pogarszania się sytuacji. Istnieje bowiem niebezpieczeństwo wnioskowania, że skoro np. skromna modlitwa może stanowić zadośćuczynienie za ciężkie grzechy, to wiążące się z nimi zło widocznie nie jest aż takie istotne czy poważne. Należałoby zatem na nowo przemyśleć w Kościele kwestię pozycji i istoty zadośćuczynienia w całej strukturze sakramentu pokuty i pojednania.
Zitieren
APA
Janczewski, Z. (2026). Pozycja zadośćuczynienia za grzechy w sprawowaniu sakramentu pokuty i pojednania. Prawo Kanoniczne, 69(2), 5-29. https://doi.org/10.21697/pk.2026.69.2.01
Vancouver
Janczewski Z. Pozycja zadośćuczynienia za grzechy w sprawowaniu sakramentu pokuty i pojednania. Prawo Kanoniczne. 2026;69(2):5-29. doi:10.21697/pk.2026.69.2.01
BibTeX
@article{Janczewski2026,
author = {Janczewski, Zbigniew},
title = {Pozycja zadośćuczynienia za grzechy w sprawowaniu sakramentu pokuty i pojednania},
journal = {Prawo Kanoniczne},
year = {2026},
volume = {69},
number = {2},
pages = {5--29},
doi = {10.21697/pk.2026.69.2.01}
}
EUVIMED