EUVIMEDEUVIMED entdecken
Crossref

The Effect of Physical Activity on Job Stress among Managers, Employees, and Workers in the Iranian Alloy Steel Industry

Iman Najafi Shabankareh, Hamid Arvin, Rahim Shirazinejad

Psychophysiological Studies in Sports مطالعات سايكوفيزيولوژي در ورزش · 29.11.2025

DOI: 10.71852/pss.2026.1226272 ↗

Kurz gefasst

Fachartikel in der Zeitschrift Psychophysiological Studies in Sports مطالعات سايكوفيزيولوژي در ورزش, erschienen am 29.11.2025. Verfasst von Iman Najafi Shabankareh und 2 weiteren Autor:innen.

AbstractSchlagwörterBibliografische AngabenZitierenVerwandte Studien

Abstract (Originalsprache)

مقدمه و هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر فعالیت بدنی بر استرس شغلی در میان سه گروه شغلی ــ مدیران، کارکنان و کارگران صنایع فولاد آلیاژی ایران ــ و مقایسه‌ی تفاوت‌های اثرگذاری آن در این سطوح انجام شد. روش شناسی پژوهش : پژوهش حاضر از نوع کاربردی و به روش توصیفی–همبستگی مبتنی بر مدل‌سازی معادلات ساختاری انجام گرفت. جامعه‌ی آماری شامل کلیه‌ی کارکنان، کارگران و مدیران ۲۴ مرکز فعال صنایع فولاد آلیاژی ایران بود. با روش خوشه‌ای چندمرحله‌ای، نمونه‌ای ۱۰۴۴ نفره شامل ۲۹۰ مدیر، ۳۷۲ کارمند و ۳۸۲ کارگر انتخاب شد. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه فعالیت بدنی بک و پرسشنامه استرس شغلی اسیپو بود. داده‌ها با نرم‌افزارهای SPSS-26 و SmartPLS-4 تحلیل شدند. یافته­ها: نتایج مدل ساختاری نشان داد که فعالیت بدنی تنها در میان مدیران اثر منفی و معناداری بر استرس شغلی دارد (β = -0/293, t = 4/214, p < 0/001). در دو گروه کارکنان (β = -0/422, p = 0/260) و کارگران (β = -0/383, p = 0/157) این رابطه غیرمعنادار بود. مقدار R² برای استرس شغلی در میان مدیران برابر 33/0 و در کارکنان و کارگران به‌ترتیب 16/0 و 12/0 بود که نشان‌دهنده‌ی تبیین بالاتر در سطح مدیریتی است. بحث و نتیجه­گیری: نتایج نشان داد که اثر کاهنده‌ی فعالیت بدنی بر استرس شغلی، بسته به سطح شغلی و میزان کنترل فرد بر زمان و محیط کاری متفاوت است. مدیران، به‌دلیل داشتن آگاهی بیشتر، منابع بهتر و امکان انجام فعالیت بدنی منظم‌تر، بیشترین بهره را از ورزش برده‌اند. در مقابل، کارکنان و کارگران به‌دلیل فشار کاری، خستگی فیزیکی و محدودیت زمانی، اثر کمتری را تجربه کرده‌اند. بنابراین، طراحی برنامه‌های هدفمند فعالیت بدنی سازمانی متناسب با سطوح شغلی مختلف می‌تواند راهکاری مؤثر برای ارتقای سلامت روانی و کاهش استرس در محیط‌های صنعتی باشد.

Schlagwörter

physical activityoccupational stressmanagersworkersoccupational healthjob characteristicsjob securityemployee autonomyjob demandsemployee performance

Zitieren

APA

Shabankareh, I. N., Arvin, H., & Shirazinejad, R. (2025). The Effect of Physical Activity on Job Stress among Managers, Employees, and Workers in the Iranian Alloy Steel Industry. Psychophysiological Studies in Sports مطالعات سايكوفيزيولوژي در ورزش. https://doi.org/10.71852/pss.2026.1226272

Vancouver

Shabankareh IN, Arvin H, Shirazinejad R. The Effect of Physical Activity on Job Stress among Managers, Employees, and Workers in the Iranian Alloy Steel Industry. Psychophysiological Studies in Sports مطالعات سايكوفيزيولوژي در ورزش. 2025. doi:10.71852/pss.2026.1226272

BibTeX
@article{Shabankareh2025,
  author = {Shabankareh, Iman Najafi and Arvin, Hamid and Shirazinejad, Rahim},
  title = {The Effect of Physical Activity on Job Stress among Managers, Employees, and Workers in the Iranian Alloy Steel Industry},
  journal = {Psychophysiological Studies in Sports مطالعات سايكوفيزيولوژي در ورزش},
  year = {2025},
  doi = {10.71852/pss.2026.1226272}
}
Kostenlos starten →