EUVIMEDEUVIMED entdecken
Open Access · CC BY-NC-ND 4.0

การศึกษาสังคีตลักษณ์ทางดนตรีของกลุ่มชาติพันธุ์ลาหู่ ตำบลตาเนาะเเมเราะ อำเภอเบตง จังหวัดยะลา

นพปฎล ขุนสีแก้ว, ศศิณัฐ พงษ์นิล

Mekong-Salween Civilization Studies Journal · 2025

DOI: 10.71185/mscsj.2025.281756 ↗

Kurz gefasst

Fachartikel in der Zeitschrift Mekong-Salween Civilization Studies Journal, 2025. Verfasst von นพปฎล ขุนสีแก้ว und 1 weiteren Autor:innen. Die Arbeit nennt 19 Literaturangaben. Der Volltext ist frei zugänglich (Open Access, CC BY-NC-ND 4.0).

AbstractBibliografische AngabenZitieren

Abstract (Originalsprache)

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบและลักษณะทางดนตรีของกลุ่มชาติพันธุ์ลาหู่ในตำบลตาเนาะแมเราะ อำเภอเบตง จังหวัดยะลา ผ่านการวิเคราะห์เพลงจำนวนสามเพลง ได้แก่ "Bon Ui ha G'ui Sha o" (เพลงพิธีกรรม) "เพลงเต้นรำ" (เพลงเฉลิมฉลอง) และ "เพลงพรุ่งนี้" (เพลงในชีวิตประจำวัน) มีวิธีการดำเนินการวิจัยโดยใช้ทฤษฎีการวิเคราะห์ดนตรีวิทยาชาติพันธ์ุ (Ethnomusicological Analysis Theory) และ ทฤษฎีการวิเคราะห์โครงสร้างดนตรี (Musical Structural Analysis Theory) เป็นกรอบแนวคิดการวิจัย ผลการวิจัยพบว่า องค์ประกอบทางดนตรี เช่น บันไดเสียง โครงสร้าง ช่วงเสียง จังหวะ และเครื่องดนตรี โดยเฉพาะเครื่องดนตรีเต่อสื้อโก่ย (Taw Sue Koi) เพลงพิธีกรรมมีช่วงเสียงตั้งแต่ G4 ถึง D6 ความเร็ว80 BPM และโครงสร้าง A–B–A; เพลงเฉลิมฉลองมีช่วงเสียงตั้งแต่ E3 ถึง B4 ความเร็ว 120 BPM และโครงสร้าง A–A–B–A; ส่วนเพลงชีวิตประจำวันมีช่วงเสียง C3 ถึง C4 ความเร็ว 75 BPM และโครงสร้างแบบ Through-composed เพลงทั้งสามบทใช้บันไดเสียงเพนทาโทนิก (C–D–E–G–A) เต่อสื้อโก่ย ซึ่งเป็นเครื่องสายสามสายแบบดั้งเดิม ทำหน้าที่เป็นทำนองหลักของดนตรีลาหู่ โดยสายทั้งสามมีชื่อสะท้อนคุณค่าทางวัฒนธรรมของชาวลาหู่ ได้แก่ สาย E5 "Mei" (หญิง) สาย G4 "Mang" (ความเสมอภาค) และสาย C4 "Ju/Ja" (ชาย) การตั้งสายทั้งหมดสอดคล้องกับบันไดเสียงเพนทาโทนิก เพื่อรองรับการสร้างทำนอง ดนตรีลาหู่ มีบทบาทสำคัญในการสร้างความเป็นหนึ่งเดียวในชุมชนและรักษาอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรม ผ่านแนวคิด "ความยืดหยุ่นภายใต้ขอบเขต (Bounded Flexibility)" ซึ่งประกอบด้วย ขอบเขตที่คงที่ ได้แก่ บันไดเสียงเพนทาโทนิก เครื่องดนตรีดั้งเดิม และวัตถุประสงค์ของพิธีกรรม ขอบเขตที่ยืดหยุ่นได้ เช่น ระยะเวลา สถานที่ในการแสดง และโครงสร้างของเพลง "Bon Ui ha G'ui Sha o" ผสมผสานเต่อสื้อโก่ยเข้ากับเครื่องดนตรีสมัยใหม่ เช่น คีย์บอร์ดและกีตาร์ ขณะที่ "เพลงเต้นรำ" และ "เพลงพรุ่งนี้" ใช้เครื่องดนตรีดั้งเดิมเป็นหลัก เพลงแต่ละเพลงสะท้อนการผสมผสานเฉพาะตัว: เพลงพิธีกรรมผสานท่วงทำนองเต่อสื้อโก่ยกับฮาร์โมนีแบบสมัยใหม่ เพลงเฉลิมฉลองผสมโครงสร้างดนตรีภาคใต้ และเพลงชีวิตประจำวันรักษาทำนองเพนทาโทนิก ผ่านรูปแบบ through-composed ดนตรีลาหู่ที่มี เต่อสื้อโก่ย เป็นศูนย์กลางสามารถรักษาอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมไว้ ได้ผ่านการผสมผสานอย่างสมดุลระหว่าง "ความดั้งเดิม" และ "การปรับตัว" ทำให้ดนตรีลาหู่เป็นสื่อเชื่อมโยงระหว่างความต่อเนื่องและการเปลี่ยนแปลงของวัฒนธรรมได้อย่างมั่นคง

Zitieren

APA

ขุนสีแก้ว, น., & พงษ์นิล, ศ. (2025). การศึกษาสังคีตลักษณ์ทางดนตรีของกลุ่มชาติพันธุ์ลาหู่ ตำบลตาเนาะเเมเราะ อำเภอเบตง จังหวัดยะลา. Mekong-Salween Civilization Studies Journal. https://doi.org/10.71185/mscsj.2025.281756

Vancouver

ขุนสีแก้ว น, พงษ์นิล ศ. การศึกษาสังคีตลักษณ์ทางดนตรีของกลุ่มชาติพันธุ์ลาหู่ ตำบลตาเนาะเเมเราะ อำเภอเบตง จังหวัดยะลา. Mekong-Salween Civilization Studies Journal. 2025. doi:10.71185/mscsj.2025.281756

BibTeX
@article{2025,
  author = {ขุนสีแก้ว, นพปฎล and พงษ์นิล, ศศิณัฐ},
  title = {การศึกษาสังคีตลักษณ์ทางดนตรีของกลุ่มชาติพันธุ์ลาหู่ ตำบลตาเนาะเเมเราะ อำเภอเบตง จังหวัดยะลา},
  journal = {Mekong-Salween Civilization Studies Journal},
  year = {2025},
  doi = {10.71185/mscsj.2025.281756}
}
Kostenlos starten →