Temporomandibular Bozuklukları Olan Hastalarda Stabilizasyon Splinti Tedavisinin Klinik Etkinliği: Retrospektif Gözlemsel Bir Çalışma
EurAsian Journal of Oral and Maxillofacial Surgery · 2026
DOI: 10.66702/ejoms.1970567 ↗Kurz gefasst
Fachartikel in der Zeitschrift EurAsian Journal of Oral and Maxillofacial Surgery, 2026. Verfasst von Yusuf Tamer und 1 weiteren Autor:innen. Die Arbeit nennt 19 Literaturangaben. Gefördert von: Başkent Üniversitesi.
Abstract (Originalsprache)
ÖZET Amaç: Bu çalışmanın amacı, temporomandibular rahatsızlık (TMR) ilişkili semptomlar nedeniyle stabilizasyon splinti uygulanan hastaların tedavi öncesi ve sonrası klinik parametrelerini değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: Bu retrospektif klinik çalışmaya, Başkent Üniversitesi Adana Turgut Noyan Uygulama ve Araştırma Hastanesi Ağız, Diş ve Çene Cerrahisi Kliniği'ne başvuran ve sert akrilik stabilizasyon splinti uygulanan 30 hasta dahil edilmiştir (Etik Kurul No: D-KA26/26). Hastalar klinik bulgulara göre artralji (n=17), miyojenik TMB (n=8) ve mikst TMB (n=5) olmak üzere üç tanı grubuna ayrılmıştır. Primer sonuç ölçütü Vizüel Analog Skala (VAS) ile değerlendirilen ağrı şiddetindeki değişim olup, maksimum ağız açıklığı (MAA), kas ve eklem hassasiyeti sekonder sonuç ölçütleri olarak incelenmiştir. İstatistiksel analizde Wilcoxon signed-rank testi, paired t-test, Kruskal-Wallis testi, Fisher's Exact testi ve Spearman korelasyon analizi kullanılmıştır. Bulgular: Hastaların %73,3'ü kadın olup yaş ortalaması 30,0 ± 4,1 yıl idi. Başlangıç VAS skoru 7,50 ± 1,04'ten final kontrolde 2,57 ± 1,28'e geriledi (p<0,0001). Ortalama VAS azalması %65,3 ± 17,8 olup hastaların %93,3'ü ≥%30 ağrı azalması kriteri ile tedaviye yanıtlı olarak sınıflandırıldı. Maksimum ağız açıklığı 29,5 ± 4,6 mm'den 35,5 ± 1,8 mm'ye yükseldi (p<0,0001). Kas hassasiyeti olan hastaların %68,0'inde, TME hassasiyeti olan hastaların %66,7'sinde klinik düzelme saptandı. Tanı grupları arasında VAS azalma yüzdesi açısından istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmadı (p=0,780). Semptom süresi ile VAS azalma yüzdesi arasında orta düzeyde negatif korelasyon saptandı (Spearman rho=−0,453, p=0,012). Sonuç: Stabilizasyon splint tedavisi, farklı TMR alt gruplarında ağrı şiddetini azaltmada ve fonksiyonel iyileşme sağlamada etkili bir konservatif tedavi seçeneğidir.
Förderung
- Başkent Üniversitesi
Zitieren
APA
Tamer, Y., & Parmaksız, M. E. (2026). Temporomandibular Bozuklukları Olan Hastalarda Stabilizasyon Splinti Tedavisinin Klinik Etkinliği: Retrospektif Gözlemsel Bir Çalışma. EurAsian Journal of Oral and Maxillofacial Surgery. https://doi.org/10.66702/ejoms.1970567
Vancouver
Tamer Y, Parmaksız ME. Temporomandibular Bozuklukları Olan Hastalarda Stabilizasyon Splinti Tedavisinin Klinik Etkinliği: Retrospektif Gözlemsel Bir Çalışma. EurAsian Journal of Oral and Maxillofacial Surgery. 2026. doi:10.66702/ejoms.1970567
BibTeX
@article{Tamer2026,
author = {Tamer, Yusuf and Parmaksız, Mehmet Erdem},
title = {Temporomandibular Bozuklukları Olan Hastalarda Stabilizasyon Splinti Tedavisinin Klinik Etkinliği: Retrospektif Gözlemsel Bir Çalışma},
journal = {EurAsian Journal of Oral and Maxillofacial Surgery},
year = {2026},
doi = {10.66702/ejoms.1970567}
}
EUVIMED