EUVIMEDEUVIMED entdecken
Open Access · CC BY-NC-ND 4.0

การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนแบบมีส่วนร่วมเพื่อป้องกันนักเรียนหลุดออกจากระบบการศึกษาของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 2

อภิชัย เสนาโยธี

Interdisciplinary Academic and Research Journal · 21.05.2026 · 6 (3) · e291410

DOI: 10.60027/iarj.2026.e291410 ↗

Kurz gefasst

Fachartikel in der Zeitschrift Interdisciplinary Academic and Research Journal, online erschienen am 21.05.2026. Verfasst von อภิชัย เสนาโยธี. Die Arbeit nennt 21 Literaturangaben. Der Volltext ist frei zugänglich (Open Access, CC BY-NC-ND 4.0).

AbstractBibliografische AngabenZitierenVerwandte Studien

Abstract (Originalsprache)

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์การวิจัย: ปัญหานักเรียนหลุดออกจากระบบการศึกษาเป็นปัญหาสำคัญในประเทศไทย โดยเฉพาะในเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา ซึ่งเป็นช่วงวัยที่สำคัญต่อการพัฒนาทักษะพื้นฐานในการเรียนรู้และชีวิต ซึ่งที่ผ่านมาพบว่า มีนักเรียนบางกลุ่มหลุดออกนอกระบบการศึกษาด้วยหลายสาเหตุหลายปัจจัย ดังนี้นควรมีรูปแบบที่เหมาะสมในการแก้ปัญหาปัญหานักเรียนหลุดออกจากระบบการศึกษา การวิจัยครั้งนี้กำหนดวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบันและแนวทางการบริหารจัดการระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนแบบมีส่วนร่วมเพื่อป้องกันนักเรียนหลุดออกจากระบบการศึกษาของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 2 2) สร้างรูปแบบการบริหารจัดการระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนแบบมีส่วนร่วมเพื่อป้องกันนักเรียนหลุดออกจากระบบการศึกษาของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 2 3) ศึกษาผลการใช้รูปแบบการบริหารจัดการระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนแบบ มีส่วนร่วมเพื่อป้องกันนักเรียนหลุดออกจากระบบการศึกษาของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 2 และ 4) ประเมินรูปแบบการบริหารจัดการระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนแบบมีส่วนร่วมเพื่อป้องกันนักเรียนหลุดออกจากระบบการศึกษาของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 2 ระเบียบวิธีการวิจัย : การวิจัยแบ่งออกเป็น 4 ระยะ คือ ระยะที่ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบันและแนวทางการบริหารจัดการระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนแบบมีส่วนร่วมเพื่อป้องกันนักเรียนหลุดออกจากระบบการศึกษาของโรงเรียน โดยศึกษาศึกษาสภาพปัจจุบันจากกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 9 คน และศึกษาแนวทางจากกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 9 คน ศึกษาดูงานโรงเรียนที่มีการปฏิบัติที่เป็นเลิศ จำนวน 3 แห่ง เครื่องมือการวิจัยคือ แบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง 2) สร้างรูปแบบการบริหารจัดการระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนแบบมีส่วนร่วมเพื่อป้องกันนักเรียนหลุดออกจากระบบการศึกษาของโรงเรียน ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 9 คน เพื่อยกร่างรูปแบบ โดยการสนทนากลุ่ม และผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 9 คน เพื่อประเมินรูปแบบ โดยการสัมมนาอิงผู้เชี่ยวชาญ 3) ศึกษาผลการใช้รูปแบบการบริหารจัดการระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนแบบมีส่วนร่วมเพื่อป้องกันนักเรียนหลุดออกจากระบบการศึกษาของ กลุ่มเป้าหมายทดลองใช้รูปแบบในโรงเรียน 8 แห่ง และ 4) ประเมินรูปแบบการบริหารจัดการระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนแบบมีส่วนร่วมเพื่อป้องกันนักเรียนหลุดออกจากระบบการศึกษาของโรงเรียน ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 7 คน เพื่อประเมินความเหมาะสม ความเป็นไปได้และความเป็นประโยชน์ของรูปแบบ ผลการวิจัย: 1. สาเหตุที่นักเรียนหลุดออกจากระบบการศึกษาของโรงเรียน 7 ด้าน ดังนี้ 1) ปัญหาครอบครัวและเศรษฐกิจ 2) ปัญหาด้านการศึกษาและผลการเรียน 3ปัญหาสังคมและความประพฤติ 4) ผลกระทบจากสถานการณ์ภายนอก 5) ปัญหาสุขภาพและความพิการ 6) ปัญหาด้านการมีครอบครัวหรือการสมรส และ 7) ปัญหาทางกฎหมายและการไม่ได้รับสวัสดิการการศึกษา และมีแนวทางการบริหารจัดการระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน ได้แก่ 1) การมีส่วนร่วมของภาคีเครือข่าย 2) การจัดเก็บและใช้ข้อมูลรายบุคคล 3) การพัฒนานวัตกรรมและระบบเฉพาะของโรงเรียน 4) การดูแลนักเรียนแบบองค์รวม 5) การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศ และ 6) การป้องกันนักเรียนหลุดออกจากระบบ 2. รูปแบบ ประกอบด้วย 1) หลักการของรูปแบบ 2) วัตถุประสงค์ของรูปแบบ 3) กระบวนการดำเนินงานของรูปแบบ โดยใช้หลักการพัฒนาตามวงจรคุณภาพ PDCA และกระบวนการมีส่วนร่วม ผลการประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ของรูปแบบ สรุปผลโดยรวมมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมากที่สุด 3. ผลการใช้รูปแบบการพบว่า รูปแบบมีความเหมาะสมสอดคล้องกับบริบทของสถานศึกษา มีความชัดเจน มีกระบวนการทำงานอย่างเป็นระบบ สามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้ง่าย แก้ปัญหาและป้องกันนักเรียนหลุดออกจากระบบการศึกษาของโรงเรียนได้จริง สามารถเป็นแนวทางในการพัฒนาสถานศึกษาที่สอดคล้องกับความต้องการของชุมชน 4. ผลการประเมินรูปแบบมีความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด สรุปผล รูปแบบมีความเหมาะสมและสอดคล้องกับบริบทสถานศึกษา ช่วยให้การดำเนินงานเป็นระบบและป้องกันการหลุดออกจากระบบการศึกษาได้อย่างมีประสิทธิภาพ ส่งเสริมการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วน และสามารถพัฒนาเป็นแนวทางตอบสนองชุมชนได้อย่างเหมาะสม คู่มือใช้งานมีเนื้อหาครบถ้วน ใช้ฝึกอบรมได้จริง และควรได้รับการสนับสนุนเพิ่มเติมจากต้นสังกัด เช่น งบประมาณและเครื่องมือเพื่อช่วยเหลือนักเรียนกลุ่มเปราะบาง นอกจากนี้รูปแบบการบริหารจัดการระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนแบบมีส่วนร่วม ตามการวิจัยฉบับนี้สามารถเป็นเครื่องมือสนับสนุนการดำเนินนโยบาย Zero Dropout ได้อย่างเป็นรูปธรรม โดยเน้นการแก้ไขปัญหาเชิงระบบ การมีส่วนร่วมของภาคีเครือข่าย การใช้ข้อมูลสารสนเทศ และการพัฒนาต่อยอดอย่างต่อเนื่องตามบริบทของสถานศึกษาและชุมชน

Zitieren

APA

เสนาโยธี, อ. (2026). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนแบบมีส่วนร่วมเพื่อป้องกันนักเรียนหลุดออกจากระบบการศึกษาของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 2. Interdisciplinary Academic and Research Journal, 6(3), e291410. https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e291410

Vancouver

เสนาโยธี อ. การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนแบบมีส่วนร่วมเพื่อป้องกันนักเรียนหลุดออกจากระบบการศึกษาของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 2. Interdisciplinary Academic and Research Journal. 2026;6(3):e291410. doi:10.60027/iarj.2026.e291410

BibTeX
@article{2026,
  author = {เสนาโยธี, อภิชัย},
  title = {การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนแบบมีส่วนร่วมเพื่อป้องกันนักเรียนหลุดออกจากระบบการศึกษาของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 2},
  journal = {Interdisciplinary Academic and Research Journal},
  year = {2026},
  volume = {6},
  number = {3},
  pages = {e291410},
  doi = {10.60027/iarj.2026.e291410}
}
Kostenlos starten →