ทัศนคติต่อที่ว่าง: อัตลักษณ์ที่ซ่อนเร้นในสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นเอเชียร่วมสมัย
Journal of Architectural/Planning Research and Studies (JARS) · 30.09.2002 · 1 · 127-154
DOI: 10.56261/jars.v1.168937 ↗Kurz gefasst
Fachartikel in der Zeitschrift Journal of Architectural/Planning Research and Studies (JARS), online erschienen am 30.09.2002. Verfasst von ศรีศักดิ์ พัฒนวศิน. Die Arbeit wurde bisher 1-mal zitiert (Crossref). Der Volltext ist frei zugänglich (Open Access, CC BY-NC-ND 4.0).
Abstract (Originalsprache)
ในช่วงสองทศวรรษที่ผ่านมามีปัจจัยแวดล้อมสําคัญๆได้แก่การแพร่กระจายของกระแสโลกาภิวัตน์และระบบบริโภค-นิยมอัตราการเพิ่มของประชากรเมืองโลกของระบบข้อมูลข่าวสารและการขยายตัวของธุรกิจท่องเที่ยวในแต่ละภูมิภาคทั่วทุกมุมโลกรวมถึงกลุ่มประเทศแถบเอเชียปัจจัยต่างๆเหล่านี้ล้วนส่งผลให้เกิดการตื่นตัวในการรักษาความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะมรดกทางศิลปะวัฒนธรรมและภูมิปัญญาของแต่ละท้องถิ่นสําหรับแวดวงสถาปัตยกรรมก็ได้หันมาให้ความสําคัญต่อการพัฒนารูป-แบบที่สัมพันธ์กับวิถีชีวิตและแนวความคิดของสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นซึ่งถ่ายทอดผ่านคุณลักษณะเฉพาะทางรูปทรงและการจัดวางที่ว่างทางสถาปัตยกรรมเพื่อให้สามารถสอดประสานไปกับบริบททางสังคมและวัฒนธรรมที่เปลี่ยนแปลงไปในปัจจุบันอย่างไรก็ตามแนวทางการพัฒนารูปแบบทางสถาปัตยกรรมที่ผ่านมานั้นพบว่าส่วนใหญ่มักเกิดจากการประยุกต์ใช้องค้ประกอบสัญลักษณ์ทางรูปทรงเพียงอย่างเดียวในขณะที่“คุณลักษณะของการจัดวางที่ว่าง” กลับมิได้มีการหยิบยกมาประยุกต์มากนักทั้งที่จริงแล้วคุณลักษณะของที่ว่างมีความสัมพันธ์กับรูปแบบวิถีการดําเนินชีวิตเป็นลักษณะสองทางแบบปฏิสัมพันธ์โดยที่วิถีชีวิตความเป็นอยู่มีส่วนสําคัญในการกําหนดคุณลักษณะของที่ว่างขณะเดียวกันคุณลักษณะของที่ว่างก็เป็นส่วนสําคัญในการกําหนดรูปแบบการ-ดําเนินชีวิตด้วยเช่นกัน บทความนี้เป็นการรวบรวมและวิเคราะห์ข้อสังเกตการณ์ต่างๆเกี่ยวกับแนวคิดและทัศนคติต่อที่ว่างซึ่งถ่ายทอดผ่านคุณลักษณะของที่ว่างบางประการที่น่าสนใจอันได้แก่การจัดลําดับของที่ว่างการเชื่อมต่อของที่ว่างการปิดล้อมของที่ว่างรวมถึงคุณลักษณะเฉพาะของมุมมองและแสงสว่างต่อที่ว่างทางสถาปัตยกรรมโดยศึกษาเปรียบเทียบร่วมไปกับกรณีตัวอย่างงานสถาปัตยกรรมร่วมสมัยในกลุ่มประเทศแถบเอเชียที่ได้สะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างคุณลักษณะของที่ว่างกับรูปแบบการดําเนินชีวิตคุณลักษณะเฉพาะของที่ว่างเหล่านี้อาจเปรียบเสมือน“อัตลักษณ์ที่ซ่อนเร้น” อยู่ในการดําเนินชีวิตประจําวันของแต่ละท้องถิ่นดังนั้นบทความนี้จึงได้แสดงถึงความสําคัญของการพิจารณาคุณลักษณะของที่ว่างซึ่งสามารถนําไปสู่แนวทางหนึ่งในการพัฒนารูปแบบและแนวความคิดของสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นเอเชียร่วมสมัยให้ต่อเนื่องไปพร้อมกับการเปลี่ยนแปลงของบริบทโดยรอบ
Zitieren
APA
พัฒนวศิน, ศ. (2002). ทัศนคติต่อที่ว่าง: อัตลักษณ์ที่ซ่อนเร้นในสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นเอเชียร่วมสมัย. Journal of Architectural/Planning Research and Studies (JARS), 1, 127-154. https://doi.org/10.56261/jars.v1.168937
Vancouver
พัฒนวศิน ศ. ทัศนคติต่อที่ว่าง: อัตลักษณ์ที่ซ่อนเร้นในสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นเอเชียร่วมสมัย. Journal of Architectural/Planning Research and Studies (JARS). 2002;1:127-154. doi:10.56261/jars.v1.168937
BibTeX
@article{2002,
author = {พัฒนวศิน, ศรีศักดิ์},
title = {ทัศนคติต่อที่ว่าง: อัตลักษณ์ที่ซ่อนเร้นในสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นเอเชียร่วมสมัย},
journal = {Journal of Architectural/Planning Research and Studies (JARS)},
year = {2002},
volume = {1},
pages = {127--154},
doi = {10.56261/jars.v1.168937}
}
EUVIMED