EUVIMEDEUVIMED entdecken
Crossref

Współczesne leczenie choroby Gauchera

Oliwia Korda, Martyna Soloch, Weronika Banach, Oskar Matuszak, Józef Muszyński, Aneta Synakiewicz, Marta Primke, Paweł Bogdański, Damian Skrypnik

Polski Przegląd Neurologiczny · 2024

DOI: 10.5603/ppn.101213 ↗

Kurz gefasst

Fachartikel in der Zeitschrift Polski Przegląd Neurologiczny, 2024. Verfasst von Oliwia Korda und 8 weiteren Autor:innen.

AbstractBibliografische AngabenZitierenVerwandte Studien

Abstract (Originalsprache)

Wstęp. Choroba Gauchera (GD) jest najczęściej występującą lizosomalną chorobą spichrzeniową, dziedziczoną w sposób autosomalny recesywny. Patofizjologia tej jednostki chorobowej opiera się bądź na nieprawidłowej aktywności enzymu lizosomalnego — glukocerebrozydazy, bądź jego krytycznym albo całkowitym niedoborze. Choroba prowadzi do spichrzania substratu tego enzymu — glukozyloceramidu (glukocerebrozydu). Glukozyloceramid odkłada się przede wszystkim w makrofagach, które zamieniają się w komórki Gauchera i naciekają szpik kostny oraz narządy miąższowe, zaburzając ich funkcję. Prowadzi to do najczęściej obserwowanych objawów, jakimi są: hepatosplenomegalia, niedokrwistość, małopłytkowość, skłonność do krwawień i infekcji. GD towarzyszą także poważne dysfunkcje neurologiczne, których patofizjologia nie została jeszcze w pełni wyjaśniona. Heterogenny fenotyp oraz zróżnicowany wiek ujawniania się zaburzeń doprowadził do podziału GD na 3 podtypy, z których pierwszy (GD1) występuje najczęściej i pozbawiony jest zaburzeń neurologicznych. W typie drugim zaburzenia pojawiają się już w okresie płodowym, a szybkie narastanie dysfunkcji neurologicznych prowadzi do śmierci w okresie wczesnodziecięcym. Symptomatologia typu 3 przypomina typ 1, ale obecne są także objawy neurologiczne. Z powodu wielonarządowych dysfunkcji terapia GD jest trudna. Cel. Celem pracy jest przegląd aktualnie dostępnych i zalecanych metod terapeutycznych u pacjentów z chorobą Gauchera. Obecnie stosuje się przede wszystkim leczenie dążące do zwiększenia aktywności glukocerebrozydazy, bądź zmniejszenia biosyntezy glukozyloceramidu. Główną metodą terapeutyczną jest enzymatyczna terapia zastępcza (ERT). Dotychczas zaakceptowano trzy preparaty: imiglucerazę, welaglucerazę alfa oraz taliglucerazę alfa. Dobre rezultaty przynosi również terapia z redukcją substratu (SRT, substrate reduction therapy) opierającą się na inhibitorach syntazy glukozyloceramidu, preparatach eliglustat lub miglustat. Konieczna jest także terapia wspomagająca towarzyszących dolegliwości dotyczących szczególnie układu kostnego, krwiotwórczego i nerwowego. Rozważa się również zastosowanie transplantacji komórek krwiotwórczych (HSCT, hematopoietic stem cell transplantation), terapii genowej i chaperonów farmakologicznych.

Zitieren

APA

Korda, O., Soloch, M., Banach, W., Matuszak, O., Muszyński, J., Synakiewicz, A., Primke, M., Bogdański, P., & Skrypnik, D. (2024). Współczesne leczenie choroby Gauchera. Polski Przegląd Neurologiczny. https://doi.org/10.5603/ppn.101213

Vancouver

Korda O, Soloch M, Banach W, Matuszak O, Muszyński J, Synakiewicz A, et al. Współczesne leczenie choroby Gauchera. Polski Przegląd Neurologiczny. 2024. doi:10.5603/ppn.101213

BibTeX
@article{Korda2024,
  author = {Korda, Oliwia and Soloch, Martyna and Banach, Weronika and Matuszak, Oskar and Muszyński, Józef and Synakiewicz, Aneta and Primke, Marta and Bogdański, Paweł and Skrypnik, Damian},
  title = {Współczesne leczenie choroby Gauchera},
  journal = {Polski Przegląd Neurologiczny},
  year = {2024},
  doi = {10.5603/ppn.101213}
}
Kostenlos starten →