Yaşayan Mekân Olarak Ev: Canavar Ev Filminde Çocukluk Korkularının Göstergebilimsel Temsili
Tykhe Sanat ve Tasarım Dergisi · 26.06.2026 · 11 (20) · 106-116
DOI: 10.55004/tykhe.1767463 ↗Kurz gefasst
Fachartikel in der Zeitschrift Tykhe Sanat ve Tasarım Dergisi, online erschienen am 26.06.2026. Verfasst von Elif Dokur. Die Arbeit nennt 33 Literaturangaben. Gefördert von: Bu araştırma için herhangi bir dış finansman alınmamıştır..
Abstract (Originalsprache)
Gil Kenan’ın 2006 yapımı Canavar Ev adlı animasyon filmi, ev kavramını, yalnızca fiziksel ve mimari bir yapı olmaktan çıkararak, yaşayan, düşmanca ve tehditkâr bir organizma olarak yeniden biçimlendirir. Filmde ev, geleneksel anlamda bir barınak ya da aidiyet mekânı olmanın ötesinde, çocukluk dönemine özgü korkuların, travmaların ve bastırılmış duyguların bedenselleştiği, yaşayan bir varlık haline gelir. Bu dönüşüm, çocuk karakterlerin bakış açısıyla paralel ilerler ve onların zihinsel dünyalarında yer eden paranoya, suçluluk, yalnızlık, terk edilme korkusu ve yetişkin otoritesine duyulan güvensizlik gibi duyguların mimari mekân aracılığıyla temsil edilmesine olanak tanımıştır. Bu çalışmanın amacı, Canavar Ev filminde ev kavramının nasıl canlı bir tehdit olarak kodlandığını ve bu temsillerin çocukluk korkularıyla hangi düzeyde örtüştüğünü göstergebilimsel bir yaklaşımla incelemektir. Çalışmada, mekânın bir gösteren olarak nasıl anlam kazandığı, evin yalnızca fiziksel bir yer değil; arzuların, travmaların ve korkuların taşıyıcısı bir simge olarak işlev kazandığı tartışılmaktadır. Araştırma, çocukluk korkularının sinematografik anlatımda hem somut hem de sembolik düzlemde nasıl işlendiğini ortaya koyarak, filmi çocukların psikolojik evrenini yansıtan çok katmanlı bir anlatı örneği olarak konumlandırır. Filmde kullanılan biçimsel unsurlar — örneğin evin iç organlara benzer yapısal detayları, ürkütücü ses efektleri, ışık ve gölge oyunları — evin yaşayan ve tehdit edici bir varlık gibi algılanmasını pekiştirmiştir. Bu anlatı biçimi, korkunun yalnızca dışsal bir unsur değil, aynı zamanda çocuğun iç dünyasında gelişen bir deneyim olduğunu görsel bir dille ortaya koymuştur. Canavar Ev, çocukluk korkularını yalnızca betimlemekle kalmamış, onları yaşayan bir mekâna dönüştürerek, göstergebilimsel açıdan sembolik bir anlatı yapısı kurmuştur. Böylece ev, masumiyet ve korunaklılıkla özdeşleşen geleneksel yuva imgesinden uzaklaşarak, korku sinemasının özgün bir mekânsal temsili haline gelmiştir.
Förderung
- Bu araştırma için herhangi bir dış finansman alınmamıştır.
Zitieren
APA
Dokur, E. (2026). Yaşayan Mekân Olarak Ev: Canavar Ev Filminde Çocukluk Korkularının Göstergebilimsel Temsili. Tykhe Sanat ve Tasarım Dergisi, 11(20), 106-116. https://doi.org/10.55004/tykhe.1767463
Vancouver
Dokur E. Yaşayan Mekân Olarak Ev: Canavar Ev Filminde Çocukluk Korkularının Göstergebilimsel Temsili. Tykhe Sanat ve Tasarım Dergisi. 2026;11(20):106-116. doi:10.55004/tykhe.1767463
BibTeX
@article{Dokur2026,
author = {Dokur, Elif},
title = {Yaşayan Mekân Olarak Ev: Canavar Ev Filminde Çocukluk Korkularının Göstergebilimsel Temsili},
journal = {Tykhe Sanat ve Tasarım Dergisi},
year = {2026},
volume = {11},
number = {20},
pages = {106--116},
doi = {10.55004/tykhe.1767463}
}
EUVIMED