Od pieśni Anitry do taranteli
Konteksty. Polska Sztuka Ludowa · 2023
DOI: 10.36744/k.1672 ↗Kurz gefasst
Fachartikel in der Zeitschrift Konteksty. Polska Sztuka Ludowa, 2023. Verfasst von Ewa Partyga. Die Arbeit nennt 15 Literaturangaben. Der Volltext ist frei zugänglich (Open Access, CC BY-NC-ND 4.0).
Abstract (Originalsprache)
Przedmiotem badawczej refleksji podjętej w artykule są dwie wersje ostatniej sceny z drugiego aktu Domu lalki Henrika Ibsena. Analiza porównawcza pochodzącego z lata 1879 szkicu, w którym Nora Helmer śpiewała i tańczyła pieśń Anitry z Peera Gynta, i opublikowanego wariantu, w którym tańczy tarantelę, ma pokazać zakres i charakter autorskich zmian. Jako jeden z kontekstów tych zmian zaprezentowano także syntetycznie pracę Vilhelma Bergsøe na temat tarantyzmu (1865), najprawdopodobniej znaną Ibsenowi. Analizę motywu taranteli oparto na współczesnych badaniach nad tarantelą i tarantyzmem. W artykule postawiono tezę, że Ibsen zachował wszystkie sensy zawarte w wersji brulionowej, lecz rozdystrybuował je w inny sposób w tekście dramatu, a jednocześnie – poprzez zmianę motywu muzyczno-tanecznego – powiększył liczbę interferujących ze sobą kontekstów. Znaczącym zmianom uległy również relacje między postaciami dramatu. Rezygnacja z egzotyzacji i wprowadzenie taranteli jako motywu bardziej otwartego na performatywne dookreślenia i mniej ustabilizowanego semantycznie niż pieśń Anitry przyczyniła się do znacznego poszerzenia możliwości interpretacyjnych.
Zitieren
APA
Partyga, E. (2023). Od pieśni Anitry do taranteli. Konteksty. Polska Sztuka Ludowa. https://doi.org/10.36744/k.1672
Vancouver
Partyga E. Od pieśni Anitry do taranteli. Konteksty. Polska Sztuka Ludowa. 2023. doi:10.36744/k.1672
BibTeX
@article{Partyga2023,
author = {Partyga, Ewa},
title = {Od pieśni Anitry do taranteli},
journal = {Konteksty. Polska Sztuka Ludowa},
year = {2023},
doi = {10.36744/k.1672}
}
EUVIMED