Diagnozowanie i leczenie tężca u koni w świetle rzymskich tekstów weterynaryjnych
Wieki Stare i Nowe · 12.06.2026 · 1-24
DOI: 10.31261/wsn.2026.26.01 ↗Kurz gefasst
Fachartikel in der Zeitschrift Wieki Stare i Nowe, online erschienen am 12.06.2026. Verfasst von Agnieszka Bartnik. Die Arbeit nennt 96 Literaturangaben. Der Volltext ist frei zugänglich (Open Access, CC BY-SA 4.0).
Abstract (Originalsprache)
Tężec jest zakaźną, ale niezaraźliwą chorobą wywoływaną przez laseczkę tężca (Clostridium tetani). Choroba ta występowała i występuje na całym świecie, a najstarsze wzmianki na jej temat pochodzą ze starożytności. W tekstach antycznych opisano tężec zarówno w odniesieniu do ludzi, jak i zwierząt. Etiologię, diagnozowanie oraz metody leczenia tej choroby u koni opisali Pelagoniusz, Wegecjusz Renatus oraz autor pracy Mulomedicina Chironis. Przy określaniu przyczyn tężca u zwierząt i sposobu jego leczenia starożytni bazowali na teorii humoralnej. Dosyć powszechnie wierzono, że chorobę u koni wywołuje wychłodzenie organizmu, w związku z czym leczenie bazowało na stosowaniu leków rozgrzewających. Współcześnie wiadomo, że wskazane przez antycznych weterynarzy przyczyny choroby nie były prawidłowe, lecz zgodne z ówczesnym stanem wiedzy medycznej i weterynaryjnej.
Zitieren
APA
Bartnik, A. (2026). Diagnozowanie i leczenie tężca u koni w świetle rzymskich tekstów weterynaryjnych. Wieki Stare i Nowe, 1-24. https://doi.org/10.31261/wsn.2026.26.01
Vancouver
Bartnik A. Diagnozowanie i leczenie tężca u koni w świetle rzymskich tekstów weterynaryjnych. Wieki Stare i Nowe. 2026:1-24. doi:10.31261/wsn.2026.26.01
BibTeX
@article{Bartnik2026,
author = {Bartnik, Agnieszka},
title = {Diagnozowanie i leczenie tężca u koni w świetle rzymskich tekstów weterynaryjnych},
journal = {Wieki Stare i Nowe},
year = {2026},
pages = {1--24},
doi = {10.31261/wsn.2026.26.01}
}
EUVIMED