EUVIMEDEUVIMED entdecken
Crossref

ON TERMINOLOGICAL ISSUES IN THE EDUCATION OF THE HEARING-IMPAIRED

Beata Trębicka-Postrzygacz, Alicja Antas

Rozprawy Społeczne · 25.07.2019 · 6 (1) · 31-42

DOI: 10.29316/rs/111246 ↗

Kurz gefasst

Fachartikel in der Zeitschrift Rozprawy Społeczne, online erschienen am 25.07.2019. Verfasst von Beata Trębicka-Postrzygacz und 1 weiteren Autor:innen. Die Arbeit wurde bisher 1-mal zitiert (Crossref) und nennt 25 Literaturangaben.

AbstractBibliografische AngabenZitierenVerwandte Studien

Abstract (Originalsprache)

Problemy terminologii surdopedagogicznej istniały w większości najstarszych źródeł. W czasach współczesnych nadal brakuje zgodności w kwestii terminologii dotyczącej uszkodzeń słuchu. Sformułowania odnoszące się do tej grupy osób niepełnosprawnych były i nadal są, zatem przedmiotem sporu wśród licznych specjalistów. Terminologii dotyczącej uszkodzeń słuchu nie uporządkowały nawet encyklopedie i słowniki. Wśród dużej liczby propozycji terminologicznych za definicję najbardziej ogólną, obejmującą wszystkie osoby z uszkodzeniami słuchu, przyjęto określenie „hearing impairment”. W języku polskim oznacza to „uszkodzenie słuchu”. Pojęcie „uszkodzenie słuchu” nie wskazuje jednak na stopień utraty słuchu. Przez ponad wiek w pedagogice specjalnej funkcjonował termin „głuchoniemy”. Określano nim osoby ze znacznym i głębokim uszkodzeniem słuchu. Przed II wojną światową zaczęto dodatkowo używać pojęcia „głuchy”. Mimo to duża liczba Polaków określa siebie nadal w języku migowym jako osoby „głuchonieme”, a nie „głuche”. Dla wielu słyszących termin „głuchy” kojarzy się z terminem „głupi”. Podobieństwo etymologiczne i brzmieniowe tych wyrazów było przyczyną powstania, propagowanego szczególnie przez osoby słyszące, kolejnego tworu językowego – „niesłyszący”. On jednak także nie jest pozbawiony wad, z uwagi na przedrostek „nie”, sugerujący już coś niedobrego, oraz ze względu na podobieństwo z terminem „niedosłyszący”. Wśród propozycji terminologicznych pojawiały się jeszcze pojęcia: „niemowa”, „inwalida słuchu”, „inwalida narządu słuchu” czy „sprawny inaczej”. Próby rozstrzygnięcia współczesnych dylematów terminologicznych w surdopedagogice pozwalają na pewne ogólne ustalenia. Z pewnością nie ma nadal określenia, które usatysfakcjonowałoby wszystkie środowiska. Nie powinno się raczej korzystać z pojęć „niemowa”, „inwalida słuchu”, „inwalida narządu słuchu” czy „sprawny inaczej”. Posługiwać zaś należałoby się terminami: „osoba z uszkodzonym słuchem”, „osoba z zaburzeniem słuchu”, „osoba z wadą słuchu”, „osoba niesłysząca”, „osoba słabosłysząca”, „osoba niedosłysząca”, „osoba ogłuchła”, „osoba funkcjonalnie słysząca”, ale też „osoba głuchoniema”.

Zitieren

APA

Trębicka-Postrzygacz, B., & Antas, A. (2019). ON TERMINOLOGICAL ISSUES IN THE EDUCATION OF THE HEARING-IMPAIRED. Rozprawy Społeczne, 6(1), 31-42. https://doi.org/10.29316/rs/111246

Vancouver

Trębicka-Postrzygacz B, Antas A. ON TERMINOLOGICAL ISSUES IN THE EDUCATION OF THE HEARING-IMPAIRED. Rozprawy Społeczne. 2019;6(1):31-42. doi:10.29316/rs/111246

BibTeX
@article{TrbickaPostrzygacz2019,
  author = {Trębicka-Postrzygacz, Beata and Antas, Alicja},
  title = {ON TERMINOLOGICAL ISSUES IN THE EDUCATION OF THE HEARING-IMPAIRED},
  journal = {Rozprawy Społeczne},
  year = {2019},
  volume = {6},
  number = {1},
  pages = {31--42},
  doi = {10.29316/rs/111246}
}
Kostenlos starten →