A STUDY OF PHOTOGRAPHIC PROJECTS FOCUSING ON ARCHITECTURAL STRUCTURES IN THE CONTEXT OF THE TYPOLOGICAL METHOD
the Journal of Academic Social Sciences · 2026 · 181 (181) · 95-131
DOI: 10.29228/asos.95699 ↗Kurz gefasst
Fachartikel in der Zeitschrift the Journal of Academic Social Sciences, 2026. Verfasst von M. Çağatay GÖKTAN.
Abstract (Originalsprache)
Bu makale, 1960’lı yıllardan günümüze kadar olan süreçte tipoloji yöntemiyle üretilmiş mimari yapıları konu alan fotoğraf projelerini incelemektedir. Tipoloji yönteminin kullanılma biçimlerini analiz etmeyi ve karşılaştırmayı, hem biçim hem de içerik olarak mimari yapıların algılanma süreçleri üzerindeki etkisini ortaya çıkarmayı amaçlamaktadır. Makalede nitel araştırma yöntemi kullanılmıştır. Örneklem olarak seçilen on bir adet fotoğraf projesi iki farklı başlık altında bir araya getirilmiş ve haklarında yazılmış temel metinlerden faydalanılarak hem görsel hem de içerik olarak analiz edilmiştir. “Mimari Yapılara Dışarıdan Gerçekleştirilen Bakışlar” başlığı altında Bernd-Hilla Becher’in “Su Kuleleri”, Tata Ronkholz’un “Büfeler ve Küçük Dükkânlar”, Thomas Struth’un “Bilinçdışı Yerler”, Sol LeWitt’in “Pencereler”, Ben Marcin’in “Ayakta Kalan Son Ev” ve André Vicente Gonçalves’in “Dünyanın Pencereleri” isimli fotoğraf projeleri incelenmiştir. “Mimari Yapılara İçeriden Gerçekleştirilen Bakışlar” başlığı altında ise Hiroshi Sugimoto’nun “Sinemalar”, Candida Höfer’in “Kütüphaneler”, Leonora Hamill’in “Gelişmekte Olan Sanat”, Klaus Frahm’ın “Dördüncü Duvar” ve Adam Wiseman’ın “Tlatelolco’nun Pencereleri” isimli fotoğraf projeleri irdelenmiştir. Sonuç olarak görsel bir gramer olan tipoloji yönteminde anlam, dizi halindeki görüntüler arasındaki ilişkide ortaya çıkmaktadır. Mimari yapılar sadece estetik birer seyir nesnesi olmalarının veya birer başyapıt gibi sunulmalarının ötesinde bir sınıflandırmanın, tür ya da tipin parçası haline getirilmektedir. Yapıların zamansal dönüşümünün, hafızasının ve işlevselliğinin; arkasındaki bireysel ve kültürel niteliklerinin görünürlüğünü ortaya çıkarmaktadır. Böylelikle de yapıların birbirleriyle olan ilişkileri, temsil biçimleri, toplumsal, kültürel ve tarihsel bağlamları sorgulanabilmektedir. 1960’lı yıllardan itibaren mimari yapılar üzerine üretilmiş çalışmalar bağlamında tipoloji yöntemi bir taraftan halen zaman içinde kaybolmaya yüz tutan mimari öğelerin nesnel, analitik ve arşivsel bir envanterini oluşturarak mimari mirası, kolektif belleği ve kültürel kimliği açığa çıkarsa da diğer bir yandan görsel kültür araştırmalarında kentleşme, kentsel dönüşüm, mekânsal deneyim, ortak-kişisel alan, yerel kültür, küreselleşme, üretim ve tüketim alışkanlıkları gibi sosyo-politik gerçekliklerin incelenebilmesine de hizmet etmektedir. Literatürde ilgili konu üzerine bu kapsamda gerçekleştirilmiş bir çalışmaya rastlanmamıştır. Dolayısıyla bu araştırmanın alana özgün bir katkı sunması ve sonraki akademik çalışmalara kaynak teşkil etmesi hedeflenmektedir.
Zitieren
APA
GÖKTAN, M. Ç. (2026). A STUDY OF PHOTOGRAPHIC PROJECTS FOCUSING ON ARCHITECTURAL STRUCTURES IN THE CONTEXT OF THE TYPOLOGICAL METHOD. the Journal of Academic Social Sciences, 181(181), 95-131. https://doi.org/10.29228/asos.95699
Vancouver
GÖKTAN MÇ. A STUDY OF PHOTOGRAPHIC PROJECTS FOCUSING ON ARCHITECTURAL STRUCTURES IN THE CONTEXT OF THE TYPOLOGICAL METHOD. the Journal of Academic Social Sciences. 2026;181(181):95-131. doi:10.29228/asos.95699
BibTeX
@article{GKTAN2026,
author = {GÖKTAN, M. Çağatay},
title = {A STUDY OF PHOTOGRAPHIC PROJECTS FOCUSING ON ARCHITECTURAL STRUCTURES IN THE CONTEXT OF THE TYPOLOGICAL METHOD},
journal = {the Journal of Academic Social Sciences},
year = {2026},
volume = {181},
number = {181},
pages = {95--131},
doi = {10.29228/asos.95699}
}
EUVIMED