Αξιολόγηση των μεταβολών της αλβουμινουρίας και του καλίου μετά από έναρξη θεραπείας με φινερενόνη σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και χρόνια νεφρική νόσο: αναδρομική μελέτη παρατήρησης
Aristotle University of Thessaloniki · 01.01.2026
DOI: 10.26262/heal.auth.ir.374828 ↗Kurz gefasst
Fachartikel in der Zeitschrift Aristotle University of Thessaloniki, erschienen am 01.01.2026. Verfasst von Ηλιάνα Β. Παναγουλοπούλου.
Abstract (Originalsprache)
Η φινερενόνη, ένας εκλεκτικός μη στεροειδικός ανταγωνιστής των υποδοχέων των αλατοκορτικοειδών, έχει καταδείξει σημαντική μείωση του καρδιονεφρικού κινδύνου σε ασθενείς με διαβητική νεφρική νόσο και αποτελεί πλέον συνιστώμενη θεραπευτική επιλογή. Ωστόσο, τα δεδομένα από την καθημερινή κλινική πρακτική παραμένουν περιορισμένα. Η παρούσα μελέτη είχε ως στόχο την αξιολόγηση της επίδρασης του νέου αυτού φαρμακευτικού παράγοντα πρωτίστως στην αλβουμινουρία και στα επίπεδα καλίου ορού και δευτερευόντως στη νεφρική λειτουργία, σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και χρόνια νεφρική νόσο, σε πραγματικές κλινικές συνθήκες. Όσον αφορά τη μεθοδολογία, πραγματοποιήθηκε αναδρομική ανάλυση ιατρικών φακέλων 20 ασθενών, που έλαβαν φινερενόνη σε ένα νοσοκομείο και δύο ιδιωτικά νεφρολογικά ιατρεία. Καταγράφηκαν κατά την έναρξη του φαρμάκου οι τιμές του UACR, του καλίου ορού και του eGFR και αξιολογήθηκαν οι μεταβολές τους στον 1ο και στον 3ο μήνα, καθώς και το ποσοστό ασθενών με ≥30% μείωση του UACR και η συχνότητα υπερκαλιαιμίας (Κ>5mmol/L). Ακολούθησαν επίσης αναλύσεις υποομάδων βάσει λήψης SGLT2i, κατηγορίας eGFR και κατηγορίας UACR. Για το κύριο δείγμα διενεργήθηκαν μη παραμετρικοί έλεγχοι (Friedman, Wilcoxon signed-rank με διόρθωση Bonferroni), ενώ οι αναλύσεις υποομάδων ήταν περιγραφικές. Τα αποτελέσματα της μελέτης ήταν τα ακόλουθα: Η διάμεση ποσοστιαία μεταβολή του UACR ανήλθε στο −30,2% στον 1ο μήνα και −54,4% στον 3ο μήνα (p 5,0 mmol/L) να παρατηρούνται στο 40% των ασθενών κατά τη διάρκεια της τρίμηνης παρακολούθησης, χωρίς όμως σοβαρά συμβάματα και ανάγκη διακοπής της θεραπείας. Ο eGFR εμφάνισε σταθερή, ήπια μείωση (−3,0 mL/min/1.73 m²) τόσο στον 1ο όσο και στον 3ο μήνα, χωρίς στατιστική σημαντικότητα (p=0,178 και p=0,169 αντίστοιχα). Τα ευρήματα από τις αναλύσεις υποομάδων ήταν συμβατά κατά βάση με τις μεγάλες κλινικές μελέτες, αν και ο περιγραφικός χαρακτήρας και το μικρό δείγμα περιορίζουν την εξαγωγή συμπερασμάτων. Εν κατακλείδι, η φινερενόνη μείωσε σημαντικά τη λευκωματουρία με διαχειρίσιμο προφίλ ασφάλειας όσον αφορά το κάλιο, σε συνθήκες καθημερινής κλινικής πρακτικής, επιβεβαιώνοντας τα δεδομένα των μεγάλων κλινικών δοκιμών. Απαιτούνται όμως μελέτες μεγαλύτερης κλίμακας για την επιβεβαίωση των ευρημάτων.
Schlagwörter
Zitieren
APA
Παναγουλοπούλου, Η. Β. (2026). Αξιολόγηση των μεταβολών της αλβουμινουρίας και του καλίου μετά από έναρξη θεραπείας με φινερενόνη σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και χρόνια νεφρική νόσο: αναδρομική μελέτη παρατήρησης. Aristotle University of Thessaloniki. https://doi.org/10.26262/heal.auth.ir.374828
Vancouver
Παναγουλοπούλου ΗΒ. Αξιολόγηση των μεταβολών της αλβουμινουρίας και του καλίου μετά από έναρξη θεραπείας με φινερενόνη σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και χρόνια νεφρική νόσο: αναδρομική μελέτη παρατήρησης. Aristotle University of Thessaloniki. 2026. doi:10.26262/heal.auth.ir.374828
BibTeX
@article{2026,
author = {Παναγουλοπούλου, Ηλιάνα Β.},
title = {Αξιολόγηση των μεταβολών της αλβουμινουρίας και του καλίου μετά από έναρξη θεραπείας με φινερενόνη σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και χρόνια νεφρική νόσο: αναδρομική μελέτη παρατήρησης},
journal = {Aristotle University of Thessaloniki},
year = {2026},
doi = {10.26262/heal.auth.ir.374828}
}
EUVIMED