Οι αναπαραστάσεις δεσμού σε παιδιά με επιληψία: σταθερότητα ή αλλαγή μετά τη διάγνωση
Aristotle University of Thessaloniki · 01.01.2024
DOI: 10.26262/heal.auth.ir.359444 ↗Kurz gefasst
Fachartikel in der Zeitschrift Aristotle University of Thessaloniki, erschienen am 01.01.2024. Verfasst von Κωνσταντίνος Δημάτης.
Abstract (Originalsprache)
Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει πως τα παιδιά που καλούνται να αντιμετωπίσουν στρεσογόνα γεγονότα ζωής διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να βιώσουν αλλαγές στις προσδοκίες τους (εσωτερικές αναπαραστάσεις) για τη διαθεσιμότητα και ανταπόκριση των προσώπων φροντίδας. Μολονότι η επιληψία θεωρείται μια ιδιαίτερα στρεσογόνα συνθήκη για το παιδί και την οικογένεια του, διαπιστώνει κανείς μια έλλειψη ερευνητικών δεδομένων που να πραγματεύονται την επίπτωση της επιληψίας στη σταθερότητα/μεταβολή των αναπαραστάσεων των παιδιών για το δεσμό. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι διττός: να διερευνήσει, αφενός, τον αντίκτυπο της διάγνωσης της επιληψίας στη σταθερότητα / μεταβολή των αναπαραστάσεων για το δεσμό με το βασικό πρόσωπο φροντίδας, και να εξετάσει, αφετέρου, το ρόλο που μπορούν να έχουν οι μεταβολές του δεσμού για την ψυχοκοινωνική προσαρμογή των παιδιών με επιληψία. Τριάντα τρία παιδιά (15 αγόρια και 18 κορίτσια) μέσης ηλικίας 6.8 ετών (τ.α. = 1.4) με πρόσφατα διαγνωσμένη επιληψία (ομάδα μελέτης), και 33 υγιή παιδιά, αντίστοιχης ηλικίας και φύλου (ομάδα σύγκρισης), αξιολογήθηκαν δυο φορές (Τ1, Τ2) με μεσοδιάστημα 9-12 μηνών, ως προς τους παράγοντες σωρευτικής επικινδυνότητας, την ποιότητα δεσμού μητέρας-παιδιού, τη σχέση μαθητών-δασκάλων, τα προβλήματα εσωτερίκευσης και τα προβλήματα εξωτερίκευσης (αναφορές μητέρων και δασκάλων). Οι συντελεστές ομοφωνίας Cohen’s κ μεταξύ Τ1 και Τ2, έδειξαν ότι τα παιδιά της ομάδας μελέτης βίωσαν περισσότερες μεταβολές των αναπαραστάσεων του δεσμού με τη μητέρα τους σε σχέση με τα υγιή παιδιά της ομάδας σύγκρισης. Η ανάλυση ρυθμιστικής διαμεσολάβησης κατέδειξε ότι η συσσώρευση ή η απουσία παραγόντων επικινδυνότητας επιδρά αρνητικά ή θετικά στην ασφάλεια στο δεσμό, αντίστοιχα, ενώ η ασφάλεια στο δεσμό προβλέπει με τη σειρά της την ανάπτυξη των προβλημάτων εσωτερίκευσης που αναφέρουν οι μητέρες των παιδιών. Η ανάλυση ρυθμιστικής διαμεσολάβησης έδειξε, επίσης, ότι η επιληψία επιδρούσε αρνητικά στις σχέσεις μαθητών-δασκάλων, γεγονός που προέβλεπε αυξημένη εκδήλωση των προβλημάτων εξωτερίκευσης που ανέφεραν οι εκπαιδευτικοί, αλλά αυτό αφορούσε μόνο στα παιδιά με χαμηλό αίσθημα ασφάλειας στο δεσμό. Τα αποτελέσματα της ρυθμιστικής διαμεσολάβησης συζητιούνται μέσα από το πρίσμα δύο σύγχρονων μοντέλων της αλληλεπίδρασης προσώπου-περιβάλλοντος, του μοντέλου ευαλωτότητας-στρες και του μοντέλου διαφορικής ευαλωτότητας. Τα ευρήματα που απορρέουν από την παρούσα μελέτη φαίνεται να αναδεικνύουν τη σημασία της σταθερότητας / μεταβολής του δεσμού ως μίας κρίσιμης ψυχολογικής διεργασίας για την ψυχοκοινωνική προσαρμογή των παιδιών μετά τη διάγνωση της επιληψίας.
Schlagwörter
Zitieren
APA
Δημάτης, Κ. (2024). Οι αναπαραστάσεις δεσμού σε παιδιά με επιληψία: σταθερότητα ή αλλαγή μετά τη διάγνωση. Aristotle University of Thessaloniki. https://doi.org/10.26262/heal.auth.ir.359444
Vancouver
Δημάτης Κ. Οι αναπαραστάσεις δεσμού σε παιδιά με επιληψία: σταθερότητα ή αλλαγή μετά τη διάγνωση. Aristotle University of Thessaloniki. 2024. doi:10.26262/heal.auth.ir.359444
BibTeX
@article{2024,
author = {Δημάτης, Κωνσταντίνος},
title = {Οι αναπαραστάσεις δεσμού σε παιδιά με επιληψία: σταθερότητα ή αλλαγή μετά τη διάγνωση},
journal = {Aristotle University of Thessaloniki},
year = {2024},
doi = {10.26262/heal.auth.ir.359444}
}
EUVIMED