Apokatastaza według Miłosza. Teologia sensu i nadziei
Studia Oecumenica · 2020
DOI: 10.25167/so.1996 ↗Kurz gefasst
Fachartikel in der Zeitschrift Studia Oecumenica, 2020. Verfasst von Jerzy Szymik. Die Arbeit wurde bisher 2-mal zitiert (Crossref).
Abstract (Originalsprache)
Spór o „nadzieję zbawienia dla wszystkich” był (jest?) jedną z najciekawszych debat teologii przełomu XX i XXI wieku. Popularnie – choć z uproszczeniem – funkcjonuje on jako spór o apokatastazę (greckie: odnowienie). Czesław Miłosz w swoim dziele literackim stosuje pojęcie apokatastsis, jednak wyraźnie w znaczeniu nie tyle „nadziei na puste piekło”, co nadziei na ostateczne spełnienie wszechrzeczywistości. Jest to dla niego nic innego jak biblijny szyfr sensu – „nieprzepadania szczegółów” (jak pisze) w Bogu i ocalenie tak człowieka, jak świata.
Zitieren
APA
Szymik, J. (2020). Apokatastaza według Miłosza. Teologia sensu i nadziei. Studia Oecumenica. https://doi.org/10.25167/so.1996
Vancouver
Szymik J. Apokatastaza według Miłosza. Teologia sensu i nadziei. Studia Oecumenica. 2020. doi:10.25167/so.1996
BibTeX
@article{Szymik2020,
author = {Szymik, Jerzy},
title = {Apokatastaza według Miłosza. Teologia sensu i nadziei},
journal = {Studia Oecumenica},
year = {2020},
doi = {10.25167/so.1996}
}
EUVIMED