Kurz gefasst
Fachartikel in der Zeitschrift Studia Oecumenica, 2019. Verfasst von Krzysztof Leśniewski. Die Arbeit wurde bisher 2-mal zitiert (Crossref).
Abstract (Originalsprache)
W Kościele prawosławnym prokreacja jest postrzegana nie tylko jako aktywność ludzka mająca na celu przedłużenie gatunku, ale również jako dar Boga, Który jest absolutnym i jedynym Władcą życia człowieka. Zrozumienie prokreacji, z chrześcijańskiego punktu widzenia, wymaga odniesienia do sakramentu małżeństwa. W ramach bowiem małżeństwa sakramentalnego, które jest monogamiczne, heteroseksualne i pobłogosławione w Kościele, popęd seksualny podlega transformacji. Poczęcie i zrodzenie potomstwa jest owocem miłości obojga rodziców. Początek istnienia duszy i ciała każdej osoby ludzkiej dokonuje się równocześnie. Liczne świadectwa pochodzące z tradycji kanonicznej, liturgicznej i patrystycznej chrześcijaństwa wschodniego dowodzą, iż od pierwszych wieków aborcja była traktowana jako zabójstwo i grzech ciężki, wymagający długotrwałej pokuty. Współcześnie Kościół prawosławny podejmuje wyzwania związane z rozwojem technologii wspomagania rozrodu. W oficjalnych dokumentach prawosławnych podkreśla się, że podejmowanie decyzji skorzystania ze wspomaganej prokreacji powinno uwzględniać zarówno nauczanie doktrynalne, jak i sytuację egzystencjalną danej pary małżeńskiej. Szczegółowe zalecenia dotyczą pozaustrojowego zapłodnienia in vitro. Prawosławni bioetycy wypowiadają się przeciwko stosowaniu technik klonowania oraz eksperymentom z komórkami ludzkimi z grupy zarodkowych.
Zitieren
APA
Leśniewski, K. (2019). Kwestia prokreacji w prawosławiu. Studia Oecumenica. https://doi.org/10.25167/so.1124
Vancouver
Leśniewski K. Kwestia prokreacji w prawosławiu. Studia Oecumenica. 2019. doi:10.25167/so.1124
BibTeX
@article{Leniewski2019,
author = {Leśniewski, Krzysztof},
title = {Kwestia prokreacji w prawosławiu},
journal = {Studia Oecumenica},
year = {2019},
doi = {10.25167/so.1124}
}
EUVIMED