Tożsamość zakorzeniona w ciele
Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis | Studia de Cultura · 30.12.2025 · 17 (4) · 41-57
DOI: 10.24917/20837275.17.4.3 ↗Kurz gefasst
Fachartikel in der Zeitschrift Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis | Studia de Cultura, online erschienen am 30.12.2025. Verfasst von Justyna Dziedzic. Der Volltext ist frei zugänglich (Open Access, CC BY-NC 4.0).
Abstract (Originalsprache)
Artykuł podejmuje problematykę cielesności jako narzędzia komunikacji w przywództwie kobiet, analizując to zjawisko w perspektywie pokoleniowej. Jego głównym celem jest zrozumienie, w jaki sposób kobiece ciało, uwikłane w normy kultury obnażania, może być przekształcane w zasób sprawczości, redefinicji oraz oporu. Przez pryzmat cielesności podjęto analizę transformacji reprezentacji kobiecego przywództwa w kontekście zmieniającej się kultury wizualnej. Zjawisko kultury obnażania, oparte na paradoksalnym splocie erotyzmu i kontroli, wpływa na sposób przedstawiania kobiecego ciała oraz jego społecznej recepcji. Kobiece ciało jest tu traktowane zarówno jako przedmiot konsumpcji wizualnej, jak i przestrzeń negocjowania tożsamości. W tym ujęciu, liderki pokoleń przyjmują odmienne strategie cielesnej komunikacji, wynikające z ich społecznego osadzenia. Dla przedstawicielek pokolenia X ciało jest symbolicznym znakiem wytrwałości, długowieczności i oporu wobec kulturowych ograniczeń. Przykład Ruth Bader Ginsburg wskazuje, iż cielesność pozostaje powściągliwa, ale znacząca – wpisana w instytucjonalny etos władzy. Liderki pokolenia Y, np. Jacinda Ardern i Alexandria Ocasio-Cortez, operują cielesnością w sposób zintegrowany z wizualnym storytellingiem. Ich obecność medialna łączy cielesność z emocjonalną autentycznością, dostępnością i przełamywaniem stereotypów. Ciało staje się komunikatem społecznym, służącym zarówno afirmacji kobiecości, jak i redefinicji przywództwa. Z kolei przedstawicielki pokolenia Z, funkcjonujące w realiach konwergencyjnych mediów i natychmiastowej komunikacji wizualnej, traktują cielesność performatywnie – jako elastyczne narzędzie ekspresji, autoironii i aktywizmu. Ciało liderki Z nie jest stabilnym symbolem – jest ruchem, zmianą, reakcją na kontekst. Artykuł ukazuje cielesność jako dynamiczne pole znaczeń – nie tylko jako przedmiot oceny, ale jako środek komunikacji, który w zależności od pokolenia nabiera odmiennych funkcji. Takie ujęcie pozwala na reinterpretację kobiecego przywództwa jako zjawiska głęboko zakorzenionego w kulturowej semantyce ciała. Analiza przypadków empirycznych wskazuje, że cielesność może być zarówno źródłem opresji, jak i narzędziem emancypacji. W ten sposób artykuł wnosi wkład do interdyscyplinarnej refleksji nad rolą ciała w procesach społecznego konstruowania autorytetu i tożsamości kobiet w kulturze przywódczej.
Zitieren
APA
Dziedzic, J. (2025). Tożsamość zakorzeniona w ciele. Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis | Studia de Cultura, 17(4), 41-57. https://doi.org/10.24917/20837275.17.4.3
Vancouver
Dziedzic J. Tożsamość zakorzeniona w ciele. Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis | Studia de Cultura. 2025;17(4):41-57. doi:10.24917/20837275.17.4.3
BibTeX
@article{Dziedzic2025,
author = {Dziedzic, Justyna},
title = {Tożsamość zakorzeniona w ciele},
journal = {Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis | Studia de Cultura},
year = {2025},
volume = {17},
number = {4},
pages = {41--57},
doi = {10.24917/20837275.17.4.3}
}
EUVIMED