Wychowawcza obecność polskich salezjanów w Wilnie 1924-1945. Zarys problematyki
Seminare. Poszukiwania naukowe · 2024
DOI: 10.21852/sem.1827 ↗Kurz gefasst
Fachartikel in der Zeitschrift Seminare. Poszukiwania naukowe, 2024. Verfasst von Jan Pietrzykowski. Der Volltext ist frei zugänglich (Open Access, CC BY-ND 4.).
Abstract (Originalsprache)
Salezjanie przybyli do Wilna w 1924 r. i przejęli do obsługi koedukacyjne placówki opiekuńcze prowadzone przez ks. prałata Karola Lubiańca. Pierwszy dyrektor domu zakonnego, ks. dr Wojciech Balawajder zlikwidował koedukacyjny charakter tych dzieł dobroczynnych. Salezjanie z chłopcami pozostali przy ul. Dobrej Rady i dodatkowo obsługiwali kościół Opatrzności Bożej. Dziewczęta umieszczono przy ul. Stefańskiej w pobliżu dworca kolejowego. W 1928 r. salezjanom oddano do użytku kościół św. Stefana, przy którym powstał osobny dom zakonny. Księża i klerycy prowadzili oratorium, uczyli religii w szkołach, pełnili posługę w więzieniach, studiowali na Uniwersytecie Stefana Batorego. W czasie drugiej wojny światowej zakonnicy prowadzili ograniczoną działalność duszpasterską i angażowali się w nauczanie na tajnych kompletach. Podczas okupacji litewskiej, sowieckiej i niemieckiej salezjanie zostali usunięci z placówki przy ul. Dobrej Rady i byli internowali w domach salezjanów litewskich. Po drugiej wojnie światowej większość polskich salezjanów wróciła z Wilna i z Wileńszczyzny do Polski.
Zitieren
APA
Pietrzykowski, J. (2024). Wychowawcza obecność polskich salezjanów w Wilnie 1924-1945. Zarys problematyki. Seminare. Poszukiwania naukowe. https://doi.org/10.21852/sem.1827
Vancouver
Pietrzykowski J. Wychowawcza obecność polskich salezjanów w Wilnie 1924-1945. Zarys problematyki. Seminare. Poszukiwania naukowe. 2024. doi:10.21852/sem.1827
BibTeX
@article{Pietrzykowski2024,
author = {Pietrzykowski, Jan},
title = {Wychowawcza obecność polskich salezjanów w Wilnie 1924-1945. Zarys problematyki},
journal = {Seminare. Poszukiwania naukowe},
year = {2024},
doi = {10.21852/sem.1827}
}
EUVIMED