Seminarium Duchowne w Krakowie (1925–1939)
Textus et Studia · 2026
DOI: 10.15633/tes.12205 ↗Kurz gefasst
Fachartikel in der Zeitschrift Textus et Studia, 2026. Verfasst von Marek Hałaburda. Der Volltext ist frei zugänglich (Open Access, CC BY 4.0).
Abstract (Originalsprache)
Dwudziestolecie międzywojenne to dla Seminarium Duchownego w Krakowie czas dynamicznego rozwoju pod zarządem i wizją duszpasterską księcia metropolity Adama Stefana Sapiehy. Nieopodal Wawelu, w neogotyckim gmachu przy ul. Podzamcze, oddanym do użytku w 1901 roku, formowało się pokolenie kapłanów, które miało stawić czoła wyzwaniom niepodległego państwa, a później — tragedii II wojny światowej. Podniesienie Krakowa do rangi metropolii w 1925 roku uczyniło z miasta najważniejszy ośrodek formacji duchownej w II Rzeczypospolitej, skupiający kleryków nie tylko z diecezji krakowskiej, ale także z diecezji śląskiej (z siedzibą w Katowicach) i diecezji częstochowskiej. Celem niniejszego opracowania jest przedstawienie najważniejszych zagadnień dotyczących funkcjonowania seminarium, ze szczególnym uwzględnieniem jego dziejów, organizacji oraz obsady personalnej. Analizie poddano statystyki wychowanków, a także kluczowe problemy i wyzwania, z którymi palcówka musiała się mierzyć w latach 1925–1939.
Zitieren
APA
Hałaburda, M. (2026). Seminarium Duchowne w Krakowie (1925–1939). Textus et Studia. https://doi.org/10.15633/tes.12205
Vancouver
Hałaburda M. Seminarium Duchowne w Krakowie (1925–1939). Textus et Studia. 2026. doi:10.15633/tes.12205
BibTeX
@article{Haaburda2026,
author = {Hałaburda, Marek},
title = {Seminarium Duchowne w Krakowie (1925–1939)},
journal = {Textus et Studia},
year = {2026},
doi = {10.15633/tes.12205}
}
EUVIMED